content AVAREYİM ..
03 Ara

Türk Tarihinde Gönüllü Kuvvetler – II

Mustafa KÖSE

TARİH BİLİNCİ

Gönüllü olarak askerlik yapmak isteyenler asker alma kanununda belirtilen şartları taşımak zorundaydı. Buna göre gönüllü kaydı yapılanlar seferberliğin devam ettiği sürece ayni kanunun askerlik hükümlerine uymak zorundaydı. Gönüllü başvuranların en az 18 yaşında olması ve ana babasının rızasını almış olması gerekliydi.  Dış tesirlere karşı koruyucu olabilen elbise ve ayakkabısının olması, iyi hale sahip olması önemliydi.  Ordu, saflarına katılacak gönüllülerin vatan sevgisi (hamiyet-i vataniye) ve vücutça harbe yetenekli olmasını, silah kullanmayı bilmesini, sağlıklı olmasını vazgeçilmez şart olarak görüyordu.  Bunun için gönüllü yazılanlar önce depo taburuna gönderilmekte, burada 20 gün boyunca özel bir eğitim programına uygun olarak avcılık ve atış eğitimleriyle yetiştirildikten sonra, eğer mümkünse askeri elbise ve ayakkabı giydirilerek, mümkün değilse kendi elbiseleriyle cepheye sevkleri yapılmaktaydı.

Anadolu’nun çeşitli yerlerinden gönüllü olmak için gelenler, bunların bir kısmının kanuni takibat altında olması, sokaklarda başı boş olmaları, memleketlerine göndermenin de çözüm olmaması, İstanbul’da Gönüllü Birliklerin oluşturulmasını hızlandırdı. İstanbul Muhafızlığı, bunları toplayarak Metris Çiftliği denilen yerde askeri eğitime aldı. Birinci Kolorduyu Hümayun Kumandanlığı İstanbul Muhafızlığı’nda görevli Miralay Hasan Hamdi’yi bunları eğitip, disipline etmek için Komutanlığı’na atadı. Gönüllü başvuranlardan bir kısmı çeşitli suç olaylarına karışmış, kanunla başı dertte olan ve işi gücü olmayan insanlardı.  Hatta bunların bazıları suç için organize olmuş, vukuatlar yapmış, sonra çeteleri dağıtılmış olanlardı.

Başkumandanlık ve Babıali arasında yapılan yazışmalardan anlaşıldığına göre; harpte cesaret ve fedakarlıkları ile ün yapan 28 gönüllü içinde, orduya katılmadan önce adam öldürme, yol kesme, yaralama, çetecilik suçlarından mahkum olanlar vardı .  Gönüllü birliklerden her zaman istenen sonuç alınamamıştır. Disiplinsizlik olayları sık görülmüş bazı muharebelerde gönüllü birliklerin çabuk çözülüp, dağıldığı görülmüştür. Tarihsel süreçte bunlar olabilecek hadiselerdir çünkü nizami birliklerde de ayni olaylar görülebilmektedir. Gönüllülük ayni zamanda bir moral güçtür çünkü bilhassa Osmanlı Devleti’nin gerilediği belli cephelerde Ordunun geri çekildiği zamanlarda, ülkenin dört yanından gönüllü olarak cepheye gitmek isteyen on binler, hem takviye olarak fiziki  hem de ön cephede savaşanlar  için bir moral güç demektir.  Gönüllü birlikler, redif fırkalarına, nizamiye alaylarına, fırka ve kolordulara, taburlarına “Müfreze” olarak dahil ediliyorlardı. O günlerdeki gönüllü müfrezelerini kendi isimleriyle örneklersek; Aslan Bey Müfrezesi, Ziya Bey Müfrezesi, Dağıstan Müfrezesi, Çerkez Müfrezesi … gibi ..  

23 Ocak 1913 tarihinde Babıali Baskını gerçekleşti.  Hükümetin doğrudan kontrolünü ele alan İttihat Terakki yönetimi ileri bir harekatla Edirne’yi geri almayı düşünüyordu. Terhis edilen gönüllülerin çağrılmasına ve yeniden gönüllü yazımına başlandı.

1. Dünya Savaşında da işgal tehlikesi altında olan, savaş bölgelerinde bölge halkından oluşturulan, ayrıca eski mahkum ve suçlulardan da asker alan Teşkilat-ı Mahsusa Alayları, bilhassa Doğu, Kafkas cephesinde önemlidir. Kahramanlarımız, Binbaşı Hüseyin Avni Alparslan ve  Osman Ağa’da bu yapılanmanın içindedir. Daha doğrusu gönüllü birlikleri doğrudan oluşturan muvazzaf ve milis subaylardır.  

Kuva-yı Milliye döneminde de, gönüllü kuvvetler Kurtuluş Savaşı’nın bel kemiğiydi. O dönemde, Milli Kuvvetler, Kuva-yı Milliye; zaten gönüllü kuvvetler demektir. Şunu da önemle belirtelim ki,  Mondros Mütarekesi sonrası o kara günlerde işgalcilere karşı başlayan gayri nizami, gönüllü direnişin çok büyük anlamı olmuştur, Anadolu’da oluşan milli hareket için fiili ve manevi kuvvet olmuştur. Kuva-yı Milliye’nin tüm yurda yayılması her kesimden halkın dayanışması, işgale ve iç ayaklanmalara karşı silaha sarılması  ile olmuştur, milli kuvvetler gücünü gönüllü kuvvetlerden almıştır, en azından düzenli orduya geçilene kadar ..Düzenli Ordu oluşturulduğunda bile, Ordumuzda azalmış da olsa gönüllü birlikler mevcuttu. Giresun 42. ve 47. Gönüllü alayları bunların önde gelen örnekleridir. Ayaklanmaları bastırmada ve de Sakarya savaşında gösterdiği başarılar ortadadır.

42nci Gönüllü Alay’ın Komutanı Binbaşı Hüseyin Avni Alparslan’da 30 Ağustos 1921’de, Sakarya Savaşı’nın o kritik saatlerinde siperlerin önünde  savaşırken  alayının askerlerinin büyük kısmıyla şehit olmuştur. Yunan Ordusu’nun Ankara’yı ele geçirme planları yaptığı o ölüm kalım saatlerinde Binbaşı Hüseyin A. Bey; Mangaltepe Gökgöz mevkinde, Subaylarına  şu emri  vermiştir: "İzinsiz ve emirsiz çekilen her asker idam edilecektir. Bu savaş böyle bir savaş olacak. Çünkü bu savaş fetih yağma savaşı değil, Vatan Savaşı. Hiç bir hatayı affetmeye hakkımız olmadığı bir savaş. Komutanlarımız izin vermedikçe geri çekilmeyeceğiz, öleceğiz. Askere örnek olacağız.  Çocuklarımıza para pul mal mülk değil, Milleti için Şehit yada Gazi olmuş  namuslu bir askerin çocukları olmanın şerefini bırakacağız..." Gönüllüler,  genç subaylar önde,  ölüme koşmaktaydılar.. 

Tarihteki büyük Türk devletlerince devamlı askeri teşkilatlar kurulmuş, ihtiyaca göre geliştirilmiş, dönemlerinin en güçlü orduları olarak üstünlüklerini göstermişlerdir. Bu teşkilatlar içinde her zaman gönüllü askerlerin bir yeri olmuştur. Çünkü vatan ve millete yönelen her tehdit ve tehlike karşısında Türk halkı bunun doğrudan kendisine yöneldiğinin şuurunda olarak ordu saflarına koşmuş, zaten kendisinin bir parçası olan askerleriyle birlikte omuz omuza mücadeleye girişmiştir. Gönüllü olarak cepheye koşanlar; vatan savunmasının toplum için kutsal görüldüğünün canlı şahitleridir.  Esasında günlük yaşamda, her türlü faaliyette esas üretkenler gönüllüler değil midir? Çıkar için makam için değil, gerektiğinde her türlü tehlikeyi göze alan, zor gelindiğinde ezilen, ceza alan, gerçek fedailer gönüllüler değimlidir?Yolsuzlukla, haksızlıkla, enayi deseler de savaşan.. Ağaç fidanı diken, fakir, okulsuz çocuklara koşan, hastaların yaralarını  saran gönüllüler değimlidir. Vatan gerçekten tehlikeye düştüğünde, en öne koşan, cephelerde, teröristlerle  savaşarak şehit olan, gerçek vatanseverler, sisler arasında kaybolan gerçek kahramanlar,  gönüllüler değimlidir ? ….

Bu devirde fazla gönüllü yok, samimiyet zamanı, ayrılmanın yeri yok..                                           

Yararlanılan Kaynak:

 Özdemir, Dr.Mehmet- Askeri Tarih Araştırmaları Dergisi. s.5 - 2005 Genelkurmay.ATASE ve GDB Yayınları

Bitti

Etiketler : , , ,

Bu Yazıyı Yazdır Bu Yazıyı Yazdır

Yorum Yazınız

You must be logged in to post a comment.



2007-2012 Bilgi Agi / Turkiye nin Interaktif Kose Yazari Gazetesi

Designed By Online Groups
ÇÖZÜM ORTAKLARIMIZ

bizajans, kent akademisi, sunubank