Gözlerindeki ifade kendiliğinden çıkmaza sürüklüyordu kadını. Zamana duyarlı kulaklarındaki uğultu sarmıştı, baktığı her yönü. Sağı solu onu kuşatan bir ağırlıkla üstüne geliyordu.

Bir menzile ateşlenmiş de, duracağını bilirken bilmezden gelir insan. Saati güne satar, günden haftaları alır, haftaları aylarca taçlayıp, seneleri boynunda taşır da, zamanın kıymetini bir türlü bilmez insan.