Aslında Cahit sıtkının revize ettiğim bu sözünü yazı başlığı olarak sunmak beni fazlasıyla ürküttü, korkuttu. Hatta bir an kendi kendime, “yoksa beni toprak mı çağırıyor” diye söylendim. Neticede sözün akıbeti korkutuyor insanı. Hazır

“Uzaklarda bir yerden büyüdüğü kente gelen yaşlı adam, bastonuna dayanıp yanındakilere, hani bir bahçe vardı. İçinden ince bir ırmak akardı. Ben o bahçede bülbül sesleri dinlerdim. Çınar, kavak ağaçlarının kokusunu unutamam.