Bir Anadolu türküsüne yazdım, yüreğime sığınanları. Dinledim dinledim, kendime kızdım. Ağladım gözyaşlarımın sebepsizliğinde. Bozkır’ın kuru toprakların yeşil gözlü Karadeniz’i ararken sordum,

Hiç kendimize sorduk mu acaba hep kederli ya da hep neşeli yaşayacak kadar ömrümüz uzun mudur? Sanırım sormuş olsak bile uygun bir cevap veremeyiz buna.