Usulca o kapıdan çıkıp gidiyordu işte, sessizce parmaklarının ucuna basarak… Nefesini bile tutuyordu içinde duyulmasın diye… Geçen yılları içine sığdırmaya çalıştığı, geleceğe umutla taşıdığı iki valizle, işte gidiyordu ardına

Şu yaşıma geldim hala anlayamadım ben bu hayatı. Bir demet tiyatro mu gerçekten hayat? Yoksa oyun sahası içerisindeki kuklalardan mı ibaretiz biz? Oyuncular olarak mı geldik bu dünyaya yoksa cansız varlıklar mıyız pamuktan