Kalemi dik tutmuşuz, yaprağı mecburen yatırmışız da, incitmemişiz, canını yakmamışız. Kılıcımız kınından dimdik bir yıldırım gibi çıkıvermiş, kana bulanmadan yerini bulmamış da, aman dendi mi; erimiş kalmış bileklerimiz, avuçlarımız arasında.

Bedeli ödenmiş, ciddi bir kıtlık ve sefalet tecrübesinden geçmiş bir memleketin evlatları olduğumuz için, ‘israf’ deyince aklımıza çoğu kere, yere düşmüş bir ekmek parçası, lüzumsuz yanan bir lamba, boşa akan bir musluk gelir.