Bazen hayatta hep başkaları için yaşarız. Bazen en değerli kişileri, bazen çok sevdiklerimizi, başkaları laf etmesin diye üzer, kırarız. Bir gün dünyadan habersiz küçücük, güzel mi güzel bir kız sırf sokakta güldü diye babasından dayak yer. Çoğumuz hayallerimizi, toplum yadırgar diye içimizde saklarız. Sevmiş de olsan aşktan ölsen de, toplum kurallarına uygun değilseniz

Babama değerini sordum, “dünyalar kadar” dedi. Dünyanın değerini sordum, “beş para etmez” dedi.