Sabah annesinin sesiyle uyandı. Bir akşam önceden tüm hazırlıkları tamamlamıştı. Kalemler yumuşak uçlu seçilmiş, silgi temizlenmiş, yedek uç kutusu, sınav giriş kartı ve özel kimlik belgesi masasının üzerindeydi. Annesi zihni açık olsun diye en vitaminli kahvaltıyı hazırlamıştı.

Merak ediyorum hayatından memnun olan insan var mı acaba diye. Nedense asık hep suratlar. Sabah günaydın kelimesi bile insanlara bir yük gibi geliyor. Ağızları açılmıyor. Robotlaşmış insanlık.