Hem ileriye gitti düşüncelerim, hem de geriye yol aldım. Sordum kendime; “Acaba, önceden daha mı mutlu bir toplumduk?” Yanıt vermek istedim yine kendim:

Neden ani heyecanlara, aşırı sevinçli telaşlara ve acı ile hüznü bulamaç yaparak yüreğimizi farkında olmadan limon gibi sıkar dururuz? Ruhumuzu bir narenciye sıkar gibi sıkmayı ne zaman fark ederiz? Sağlığımız bozulunca…