17 Ağustos depremi tüm ulusta kapanmaz bir yara olacağını düşünüyordum. Bütün acılar unutulurdu da bu çapta olan bir felaketten büyük dersler çıkartacağımızı ve unutmayacağımızı zannediyordum. Hepimiz o günleri hatırlarken halen tüylerimiz diken diken oluyor ve gözlerimiz doluyor. Ne aileler, ne hayatlar kaldı, o deniz kumundan yapılan çürük binaların altında.

“Artık aşiyânımda, beklenen yabancı var.” Söylesene Aristo sen hiç aşık oldun mu? Beşeriyete dair söylemlerinde basiretinin merkezine mihenk taşı olarak aşkı, gönlü ve feryâtları koydun mu? Sonunda elem duyacağını bile bile her lahza aşığına koştun mu?