Sanatın beslendiği iki ana kaynak varsa biri aşk diğeri de yalnızlık duygusu demek mümkündür sanırım. Her ikisi de bizi derinden etkileyen, hatta bazen rotamızı şaşırtan duygulardır. Ancak aşkın ve yalnızlığın karmaşıklığı, tek bir

Yaşanan toplumda ahlak bozulmuşsa, gerçek değerler kaybolmuşsa, insanlar yalnız kendilerini, çıkarlarını düşünür olmuşlarsa… Bu durumda toplum huzur ve mutluluğu küçük kandırmalarla bulabilir mi acaba?