Kalemi dik tutmuşuz, yaprağı mecburen yatırmışız da, incitmemişiz, canını yakmamışız. Kılıcımız kınından dimdik bir yıldırım gibi çıkıvermiş, kana bulanmadan yerini bulmamış da, aman dendi mi; erimiş kalmış bileklerimiz, avuçlarımız arasında.

Ne zaman sokaklarda, caddelerde yürüsek hep aşinayızdır o hüzün tablosuna…  En merhametsiz insanın bile içini cız ettirir adeta o hüzün görüntüleri… Sonra kendinize bakarsınız  halinize ve sahip olduklarınıza şükredersiniz…