Bir varmış bir yokmuş… İnsan denilen canlı hep var olmuş. Kıytırıktan hayat tortularını kendine yontmuş da yontmuş. Bir yandan çok mutluymuş diğer yandan kendini yerden yere vurmuş. Doğmuş, büyümüş,

Cevap bulamadığın her sualde kendini boşluklara atarsın. Zamansız boşluklara, derin iç çekişlere, sessizliğin sesiyle boğuşmaya… Kimi zaman gözlerden süzülen iki damla yaş anımsatır sorularının cevaplarını ama yine kaybolursun o yaşların derinlerinde.