17 Ağustos depremi tüm ulusta kapanmaz bir yara olacağını düşünüyordum. Bütün acılar unutulurdu da bu çapta olan bir felaketten büyük dersler çıkartacağımızı ve unutmayacağımızı zannediyordum. Hepimiz o günleri hatırlarken halen tüylerimiz diken diken oluyor ve gözlerimiz doluyor. Ne aileler, ne hayatlar kaldı, o deniz kumundan yapılan çürük binaların altında.

Başlangıçlar vardır, akılda olmadığı halde akla gelen. Her adımda tekrar hissedilen. Başlangıç dediğimiz şey hayatın sıfırlanması mıdır? Yoksa yeni bir dünyaya açılmak mıdır?