Halikarnas Balıkçısı’nın Mavi Sürgün kitabını 1984’te okumuşum. Kitabın sonundaki “not” öyle. Kitabı bir arkadaşıma armağan edeyim diye karıştırırken,

     Katmanlaşan anılar,  kalemimden taştılar…      Onlar  yaşanmış, anılmış ve en özel yerde  saklanmıştılar…       Yaratılışımızın temeli, iki uçlu kutba dayanıyor. Fiziksel kanunların, biyolojik yapının izdüşümünü hayatın her alanında görüyoruz. Siyahın tanımı beyazla, beyazın tanımı siyahla yapılır. Güzelin güzelliği çirkinden, mutluluğun hoşluğu zahmet ve eziyetten, uykunun güzelliği yorgunluktan anlaşıldığı gibi… Birinin tersi ötekinin düzüdür. […]