Tırtılların yaprakları kemirdiği o yaz akşamı, serinliğinde kendimi kaybettiğim bahardan kalma bir kış günü…Ellerime vuran keman telleri ve seni dinlemek içimdeki karanlıkta… İşte aydınlandığım an bu demek, her şeye ve herkese rağmen, yenilmedim

Tut sözünü; sus. Mühürle dudağımı, sesimi tut, lâl eyle çığlıklarımı. Nahoş avazların uçurumlarından çek dilimi. Yalanların kuyularından çekip çıkar nefeslerimi. Göklü söz ağaçlarının bengisuyuna kat hecelerimi.