Annem Uyan!

Bir oğul gidince Rabbimin yanına… Seslenir bir anneler gününde oradan annesine…

Bir vardı, bir yok oldu. Dal ile yaprak, nice sevdalılara taş çıkarırcasına sevdiler. Dal, çok seviyorum dedi, ama gelemem.Yandım senin için ama diyemem; sen de söz ver arama beni, deyip bir taşın üzerine bıraktı küçük yaprağı. Rüzgar esti, dalga sonsuz denizin içine verdi yaprağı. Sürüklendi küçük yaprak. Hüzünlü gözlerle

Gecenin ortaları… Sessizlik her ana egemen… Apartmanın merdivenlerinden gelen ses, gizliliği ve korkuyu aynı anda çağrıştırdı. Oysa o, kendinden emin,

Yürek dayanmaz anaların acısına;hele bir de yüreğin yangını evlattan gelmişse… Tek dileğim:sabır.

Bu insanı alıp duvara tablo yapmalı ki baksın başka cinsleri nasıl yer, içer, yaşar…

‘Sevmek; bazen ateşi içinde hissetmektir. Sevmek; kimi zaman uçarı olmak,kimi zamansa durgun denizdir. Sevmek; belki özlemdir uzaktakine, belki kavuşmanın sevinci… Sevmek; ızdırap değildir gerçek sevene. Sevmek, ızdırabı bile söküp atmaktır sevginin gücünü bilene. Sevmek, hayatta ayakta kalmaktır; yıkılmamak, sonsuza dek dimdik durmaktır. Sevmek; hayatttır,neşedir,mutluluktur. Sevmek aslında bir yaşam tarzıdır; bir zarif dokunuştur yüreğe, bir çılgın bakıştır, bir fırtınadır,bir boradır yeri geldiğinde. Sevmek aslında herşeydir bilene ve ne mutlu her şeyi bilen sevgililere…’

Her şey, maviyi bile bölüşemeyen bulutlar yüzünden değil mi ki zaten!

-Dağıldı… Her bir parçası bir yere gitti. Bir zerresi de toprağa ulaştı yeniden dirilmek için.-

Öğretmenlerim, arkadaşlarım… Onlardan çıkan marşımızın sözleri gökyüzüne yükselir, kim bilir belki de duyar sesimizi şehitlerimiz ve mutlu olurlar, bastıkları toprağı “toprak” deyip geçmediğimiz için.

Açlıktan nefesi kokmaz onların, çünkü ruhları derinlerinde kalmıştır çöplüklerin.
2009 Bilgi Agi / Turkiye nin Interaktif Kose Yazari Gazetesi
Designed By Online Groups