Kıskanmanın kime yönelik olduğunu karıştırır dururuz hep bana kalırsa. Başkasını kıskanıyor olduğumuz yanılgısını yaşarız, kıskandığımız kişinin aslında kendimiz olduğunu fark etmeden.
Her kadından farklı olarak, biyolojik muayyen dönemler dışında başkaca bir muayyen dönemimi daha keşfetmiş bulunmaktayım bu günlerde; ‘Muayyen çemkirme dönemi’.
Fazlasını istemeden, meğer ‘ Allah ne verdiyse’ yaşamışım bugüne değin.. Kendimi akıllı sanırken ‘Allah ne verdiyse’ algılamış ve anlamışım her şeyi meğer!
Çocukluğumun omuz askılı tepsilerde satılan yoğurtları hep kaymaklıydı. Hem de ne kaymak! Sapsarı, serçe parmağım kadar kalın kaymaklar. Eee, sütün içinden yüksek teknolojiyle yağının ayrılamadığı yıllardı ne de olsa.
Elvan Gazoz’ları içip bir “Oooh” diyebildiğimiz yıllardı o yıllar. Henüz ekranlar bu denli kirlenmemiş, teknolojiye, strese, çağın hastalığı depresyona henüz bulaşmamış ve büyük şehirler de daha bu kadar büyümemiş olduklarından, büyükşehir keşmekeşini ve kopukluğunu da yaşamadığımız yıllardı… Yeni komşularımız geldiğini veya mahalleden komşularımızın taşındığını, ancak sokağa giren veya apartmanımızın önüne parkeden nakliyat kamyonlarını gördüğümüzde anlamıyorduk.. Biliyorduk kim olduğumuzu ve kimlerle beraber aynı dünyayı paylaştığımızı…
Biz kadınlar en çok kediye benzetilmeyi severiz.. En duygusal zamanlarımızda kendimizi kedi gibi hissettiğimizi dile getirmekten hoşlanır, erkeğimizin bizi kediye benzetmesine hiç dayanamayız.
Tıp artık çok ilerledi. Hayati anlamda, hemen her türlü organ tahribatlarında veya kayıplarında, işe yaramaz halde olanın yerine yenisi takılabiliyor. Kalp, ciğer, böbrek, mide, kol, bacak,vs.. Say say bitmez. Hatta Amerika’da, yüzü
2009 Bilgi Agi / Turkiye nin Interaktif Kose Yazari Gazetesi
Designed By Online Groups