Arena’nın aslanı Başbakan oldu. Evet, stadın açılışı zannedilen açılımda, başbakan bir kez daha kendi davuluyla, kendi tokmağına vurdu.

Kılıçdaroğlu tekrar kendisini göstererek, Uzun soluklu bir sprinter gibi, soluk soluğa bir yarışın içerisinde olduğunun ilanını yapmıştır. Fakat engelli bir koşu olan bu yolda,

Kılıçdaroğlu, partisinin halka bütünleşeceği günleri intizar ettiği şu dönemlerde, düşündükleri  bir manada halkla içiçe bir yapılanmayı hedeflemektedir. Lakin yapılan bu söylemler, lafı- güzaftan öteye geçmiş değil.

“Mesele konuşmak değil, yaptırım uygulatmakta” cümleleriyle başlayan gündem gazetecilerimiz, yapılan kanlı saldırıda, suçu yine ‘yaptırımda bulunamayan başbakan’ a atmışlardır. Bilirsiniz, Baykal’ ın o kasetinde yapılan

Laik, demokrat, hukuk devletinin karşılaştığı en korkunç heyuladır aşırı dincilik. Mevcut rejimi yıkmak istemekle beraber, yerine bir iran, bir Malezya getirmektir. Kelimedeki ‘dincilik’ mevhumuna

Malumunuz, geçtiğimiz hafta içinde Cumhurbaşkanı  Gül, Anayasa Mahkeme’sine bir atama gerçekleştirdi. Medyada ki hadiseler bakılınca, cehenneme zebani yerleştirmiş gibi bir şey anladım. Neden bu kadar abartılır ki? Bir evvelki

Yargı reformu ve anayasa değişikliği ülkenin rönesans dönemi yakalaması için atılması gereken 2 adım olarak yer aldı. Nitekim göz önünde bulunan bu reformların gerçekleşme ihtimali oldukça düşük

Yaşlar ilerledikçe, çocukluk günlerinin temizliği ve saflığı akıllara gelir ve o günlere imrendirir bizleri. Çünkü çocukluk dönemi henüz kirlenmemiş, sadece güzellik fıtratı üzerine var olmuş bir dönemdir.

Demokrasi soluklamak isteyen ülkenin soluğunu kesen, atacağı adımları durdurmak isteyen, yapacağı hamleleri akim bırakan yine bizim kendi sistemimizdir. Ne yazık ki ülkemizde böylesine mevcut bir

Arınç’ a suikast düzenlemek isteyenler, hangi getiriye binaen bunu gerçekleştirmek isteyebilirler? Manisa’ da halkın sokaklara dökülmesi mi? Yoksa ülkeyi topyekün karanlık sokaklara dökmek mi?

Bir ara boardlarda sıkça gördüğümüz reklamlar vardı, eminim hepimiz rastlamışızdır. “Sormadan  alacak kadar kuş beyinli değilim”, “O kadar da kaz kafalı değilim” gibi. Bir de reklam oyuncusunun kafası dediği türden hayvan başıyla (muhtemelen photoshop la) değiştirilmiş. Tam bir pişti

PKK’yı temsilde bir halk yapılanması olan KCK kulağı tırmalayıcı gelir de, bunun bir de siyasi yapılanması olan DTP, istedikleri hak ve özgürlükleri alamadıklarını savunurlar ve bu güruh, millet meclisinde cirit atarlar da kimsenin sesi çıkmaz. Devletin üniter yapısı içinde seküler olarak ifade edilen bir mecliste istediği gibi konuşan, hatta bazen dil farkı gözetmeksizin düşüncelerini dillendiren [...]

‘Şimdi yoldadır bedrin arslanları’ düşüncesiyle ve niteliğiyle beklenilen teröristler ülkelerine dönerken gördükleri o hoş-amedi karşılamayı bir daha yaşamak için inşallah tekrar dağlara çıkmazlar. Çünkü

Mim-siz medeniyet* tohumlarının etrafa saçıldığı günlerden nasibini alan bizim gerçek-kurgu bilmeceli hayatımız, akışını güzellikten çok çirkinliğe yönlendirmiştir. Kaderin bir rotasyonu mu pek bilinmez ama, senaryonun

Gündemlerin biraz askıya alındığı günlerdeyiz. Günümüzün tam ortasında çadırını kurmuş ve hemen her dönem sebepler bulup bizi kendisine yönelten gündemlerden uzağız şu aralar. O kadar uzağız ki; düşünün medya pirlerinin

Kimilerin demokratik açılım, kimilerinin de kürt açılımı diye dillendirdikleri bir ‘açılım’ var gündemde. Kimin nasıl açılacağı pek önemli değil doğrusu; ister ‘demokrasi’ yoluyla, isterse de ‘kürt’ yoluyla yapsın bu açılımı. Önemli olan kelimenin şeklen duruşu değil, onun arkasında duran mana ve özüdür. Esas temelde, meselenin çözümü doğrultusunda atılacak adımlar dikkat arz etmelidir.

Tuzakların ve kapanların gizliden pek işe yaramadğını gören çizgi film karakterleri, farklı yollar deneyerek; hedefini ağına kilitlemek için, faliyetlerini açıktan açığa yapmaya başlarlar.