Nihayet kimse saklamıyor, Türkiye değişim geçiriyor. Bir başka ifade ile sistem değiştiriyor. Otoriter ve vesayetçi bir sistemden daha toplumcu ve halkının değerlerine daha önem veren bir sisteme doğru yol alınıyor.

Niçin? Çünkü hem kalkınma teorisi hem de ülkelerin gelişme pratikleri bunu doğrulamıştır.(DPT,2005;Kanamori, 1975; Üstünel, 1995)

Kamulaştırma ve devlet girişimleri, özel sektörün gelişmediği dönemlerde ve sektörlerde son derece hayati önem taşıyan bir yöntemdir. Gerek Cumhuriyetin ilk yıllarında gerekse geliştirilmesi önem taşıyan bazı sektörlerde ve/veya alanlarda bu politikalar uygulanmış

“Husik ma se kerdu se nikerdu” sözü, köyüm olan Xalifan ve komşu köylerde darbı mesel gibidir. Hikâyesi şöyle:

Enteresandır, özellikle esir, sığınmacı, mağdur ve mazlum milletlerin; Soy değerlerine sadık, inanç, kültür (hars) ve geleneklerinde her şeye rağmen samimi oldukları takdirde, diğer milletler ve

Devletten, sosyal hayat ve kurumlardan dini soyutlamanın, ahlâkı dışlamanın faturası daima çok yüksek olmuş; “insan, ekosistem ve bütünüyle doğal hayata ihanet” anlamına gelen bu menfur teşebbüsler,

Antik Yunan demokrasisinde Sokrates (İ.Ö 469-399) bireyin kendi devletine ve yasalarına karşı çıkma hakkı olmadığını, öyle ki devlet kendisinin varlığını ortadan kaldırmaya karar verse bile, kendisinin devleti yıkma ve devletin

Kamusal Hizmetlerin Sunumunda Sivilleşme ve Sivilleşmenin Boyutları Ne yazık ki kamuoyunda sivilleşme denilince öncelikle kimi kamusal hizmetlerin sunumunda yönetim ve/veya yetkinin askeri kurumlardan askeri olmayan kurumlara devri anlaşılmaktadır. Öncelikle bu vahim hatayı düzeltmemiz lazım. Yaygın kitleler artık bilmelidir ki, sivilleşme, sadece askeri alandan sivil alana

Siyaset, satranç oyununun siyah beyaz karelerden oluşan zemin üzerinde değil de, toprak parçası üzerinde yaşayan insanlar ile yapılan bir strateji oyunu, aynı zamanda bir orkestranın yönetimi, aynı zamanda bir tiyatronun senaryo yapım ve yönetmenliğidir. Bu gün siyasal sistemin askeri yönetim karşısındaki konumu, Türkiye tarihinde hiç bir zaman yakalanmamış hatta daha açık tabirle

2011 yılını da geride bıraktık. 2011 için son yazım. Önümüzde daha neler var ve daha ne kadar ne yazabileceğim, bilmiyorum.

Türkiye’de; devlet, millet, vatan, rejim din, kimlik tartışılıyor. Rejim değişikliği, düzen değişikliği, hukuk sistemi değişikliği tarih boyunca elbette olmuştur,  olacaktır. Bu doğal gelişme ve değişmedir.

DEVLETİN HATA YAPTIĞI KÜRTLERİN DE KARŞI ÇIKTIĞI SORUNUN İKİNCİ BÖLÜMÜ Bir önceki yazımızın birinci bölümünü yazdığımız ‘‘ Neden Kürt Sorunu?’’ adı altındaki yazımızın ikinci

Devletle sorunu olmayan toplum kesimleri neredeyse yok. Ne yazık ki, yönetenlerde de bu sorunların çözümlenmesi doğrultusunda demokratik bir siyasi iradenin olmadığının örneklerini sıkça görüyoruz.

Bu ülkenin bir yığın sorunu var. Başta Kürt sorunu olmak üzere kimlikler sorunu, yargı, eğitim, hukuk, insan hakları, çevre, şehircilik, resmi tarih, medya ve derin bir yara olarak devam eden toplumsal zihniyet ve vicdan sorunu. Bütün bunların çözümü gerçekten kolay değil ama mümkün.

Bir hafta içerisinde güzel Ülkemizde yaşanan ve çok büyük acılara neden olan iki olay. 19.10.2011 tarihinde Hakkâri’de 24 askerimizin şehit edilmesi, 23.10.2011 Van’da yaşanan depremde çok sayıda vatandaşımızın hayatını yitirmesi.

İroni yapmıyorum, olduğu gibi tekrar ediyorum: PKK’yı ancak Kürtler etkisizleştirir! Son çatışmalarda verilen acı kayıpların arkasından yazmak, pek de kolay değil.

Demek öleli 4 yıl oldu. Demek zaman bu denli hızlı geçip gidiyor. Ama sevgili Uzun’u kaybetmenin boşluğunu ta içimde hissediyorum.