content 1957 yılında, Balıkesir-Merkez Armutalan köyünde doğdu. İlk ve ortaokulu köyünde okudu. 1975 yılında Edirne Erkek Öğretmen Okulu’ndan mezun oldu. 1975-1985 yılları arasında Adıyaman ve Ankara’da ilkokul öğretmeni olarak çalıştı. Bu arada, 1975’te girdiği Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi (AİTİA) Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksek Okulu’ndan, 1980 yılında mezun oldu. 1978-79 yıllarında, yerel Balıkesir Birlik gazetesinde Yayın Müdürü olarak, gazeteciliğe adım attı. 1985’te (daha sonra “İhlas Holding” adını alacak olan), “Türkiye Gazetesi Yayın Grubu” tarafından yayınlanan “İnsan ve Kainat” adlı aylık bilim ve teknoloji dergisinin hazırlık çalışmalarına katıldı ve 1991 yılına kadar, bu derginin Sorumlu Yazı İşleri Müdürlüğü görevini yürüttü. Daha sonra Türkiye gazetesine geçti ve bilim, teknoloji, sağlık, ekonomi politika ve dış haberler alanlarında çalıştı. 1992 yılında, 4 arkadaşı ile birlikte, İhlas Haber Ajansı’nın kuruluş projesi ile ilgili çalışmaları başlattı. 01.01.1993 tarihinde, İHA’nın kuruluş beyannamesinde, “Sorumlu Yazı İşleri Müdürü” olarak yer aldı. Yaklaşık 2 yıl bu görevde kaldıktan sonra, 1994 yılı sonlarında TGRT televizyonuna geçti. TGRT Haber Merkezi’nde, Editörlük, Sabah Haberleri Program Yapımcılığı ve Gece Haberler Müdürlüğü görevlerinde bulundu. 1989-1997 yılları arasında, özellikle Kafkasya olmak üzere, eski Sovyetler Birliği’nden ayrılan tüm ülkelerle ilgili haberlerle Dünya çapında tanınan bir gazeteci oldu. BBC, Reuters, CNN International, CBS, vb. gibi dünyanın önde gelen yayın ve haber kuruluşlarında haber ve yorumları yayınlandı. 1997 yılı Şubat ayında, kendi isteği ile TGRT’den ve İhlas Holding’den ayrılarak, Yeni Şafak gazetesine geçti. 1999 yılında, İstanbul Eminönü Belediyesi’nde “Başkan Danışmanı” olarak göreve başladı. 2001’de, Ana Haber Editörü olarak, İstanbul’dan yayın yapmakta olan 9. Kanal televizyonu haber merkezine geçti. 1998 2004 yılları arasında, bir grup arkadaşı ilke birlikte, “Türk siyasi fikirler tarihi” ile ilgili araştırmalar yaptı. Bu dönemde, uluslararası stratejiler ve dış politikada dinamik senaryolar konularında çok sayıda seminer ve konferans verdi. Türkiye’de basın sektörü ile ilgili sorunlar ve çözüm yolları üzerinde çalışmalar yaptı. Hazırladığı raporları, başta Başbakanlık ve Türkiye Gazeteciler Cemiyeti olmak üzere, gazetecilikle ilgili başlıca meslek kuruluşlarına sundu. İstanbul Gaziosmanpaşa Belediyesi’nde görevli olduğu dönemde (2004-2005), Katılım Öncesi AB Hibe Fonları kapsamında projeler hazırladı; tüm projeleri ilgili makamlarca kabul edilerek uygulandı. Balıkesir Belediye Başkanı Sabri Uğur’un özel ricası ile 2005 yılında Balıkesir Belediye Başkan Yardımcılığına getirildi. Balıkesir Belediyesi’nde ayrıca, Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü görevini yürüttü. Balıkesir’de, ağırlıklı olarak Belediye çalışmalarının tanıtımı ve şehirdeki kurumlar arası işbirliği kültürünü geliştirme amaçlı çalışmalar yaptı. Balıkesir şehrine ve Belediyesi’ne evrensel bir vizyonun kazandırılması amacı ile yürütülen çalışmalarda yer aldı. 2009 yılı Ağustos ayında, yeni kurulmuş olan Tıp Fakültesi Sekreteri olarak, Balıkesir Üniversitesi’ne naklen atanan Ramazan Aydın, halen bu görevini sürdürüyor.
30 Haz

Yargı’nın Siyasete Ağır Müdahalesi

24. Dönem Milletvekili Genel Seçimleri süreci, resmi kesin sonuçların 22.06.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayınlaması ile tamamlandı. Ancak, her seçim sonrasında alışık olduğumuz üzere, bugün Hükümetin kuruluşu ile ilgili konuları değil, “tutuklu bulunan ve milletvekili seçilen” kişilerin durumları konuşuluyor…

2007 yılında, Ahmet Necdet Sezer’in görev süresinin dolmasından sonra yapılması gereken ve AK Parti’nin Abdullah Gül’ü aday gösterdiği Cumhurbaşkanı seçimi ile ilgili olarak, TBMM’de bir “367” saçmalığı yaşanmıştı! Meclis İçtüzüğü’ne göre, Cumhurbaşkanı Seçiminin yapılacağı oturum için “toplantı yeter sayısı”nın aranması (ve bunun için yoklama yapılması) şartı bulunmamasına rağmen, eski Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu’nun, “Cumhurbaşkanı seçiminin ilk turunda seçilecek olan adayın en az 367 oy alması şartı bulunduğundan, bu oturumun geçerli olabilmesi için salonda en az bu kadar üyenin hazır olması gerektiği” şeklindeki görüşü doğrultusunda ülkede yoğun tartışmalar yaşanmıştı.

Neticede, ülkemizdeki “Yargı Mabetleri”nden biri olması gereken, “Anayasa Mahkemesi” gibi bir yüksek hey’et, CHP’nin “oylamanın yapıldığı oturumda, salonda 367 üyenin bulunmadığı iddiası ile açtığı davada, bu görüşü benimsedi ve Cumhurbaşkanı seçimi için ilk oylamanın yapıldığı 27 Nisan 2007 tarihli TBMM oturumu için iptal kararı verdi!

Hatırlanacağı üzere o günlerde, hiç kimse, Anayasa Mahkemesi’nin, “herhangi bir görevi ve yetkisinin bulunmadığı” bir konuda almış olduğu böyle bir kararın, “milletin hür iradesine müdahale” anlamına geldiğini düşünmek istememişti! Aradan yıllar geçtikten sonra, tüm bu olaylarda, ordu üst kademelerinin müdahil olduklarının ortaya çıkması ise, ayrı bir hazin durumdur.

Şimdi de, “milletvekili adayı olmalarında sakınca bulunmadığı” için, YSK tarafından 29.04.2011 tarihinde Resmi Gazete’de ilan edilen “Milletvekili Kesin Aday Listeleri”nde adları yer alan ve sonra da seçilen, Ergenekon ve Balyoz davalarından tutuklu bazı isimlerin serbest kalmaları ile ilgili saçma bir süreç yaşanıyor.

YSK tarafından, milletvekili kesin aday listelerinin Resmi Gazete’de yayınlandığı 29.04.2011 ile, seçimlerin resmi kesin sonuçlarının Resmi Gazete’de ilan edildiği 22.06.2011 tarihleri arasında, herhangi bir adayla ilgili olarak, “milletvekili olmaya engel” bir halin vukubulması durumunda, o aday hakkındaki işlemler (konuyla ilgili kesinleşmiş yargı kararına dayanılarak), YSK tarafından yapılması gerekir. Sanırım, Hatip Dicle’nin durumu böyle bir durum arz ediyor.

Ancak, seçimlerin kesin sonuçlarının resmen açıklandığı güne kadar, haklarında “milletvekili olmaya engel” kesinleşmiş bir yargı kararı bulunmayan ve seçilen adaylar, seçim sonuçlarının Resmi Gazete’de yayınlandığı gün, başkaca işleme gerek olmaksızın serbest bırakılmalıydılar!..

Kısacası, tutuklu adayların, mahalli Seçim Kurullarından aldıkları “Milletvekili Mazbatalarını” İnfaz Savcılarına ibraz ettiklerinde derhal tahliye edilmeleri ve keyfiyetin, bir yazı ile ilgili mahkemelere bildirilmesi yeterli olmalıydı.

Aksi halde, seçilen milletvekillerinin yargılanmakta oldukları mahkemeler, “milli irade üzerinde söz sahibi olmuş” olur ki, böyle bir durum hiçbir bakımdan kabul edilemez!

Eğer Türkiye’de yürürlükteki kanunlar, bugün için buna müsaade etmiyor ise (Ki, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 1’inci Daire Başkanı İbrahim Okur’un bu yönde bir açıklaması var), demokrasi ve evrensel hukuk açısından çok önemli bir sorun var demektir. Böyle durumlarda, Anayasa’ya göre, Türkiye’nin bir “kanun devleti” değil, bir “hukuk devleti” olduğu gerçeğinden hareketle, yüksek yargının “acil” olarak bir içtihat yapması, akabinde de Meclis’te siyasi ve hukuki bir çözümün üretilmesi gerekiyor.

Öte yandan, “milli irade” ve toplumdaki “adalet” duygusu üzerinde son derece ağır bir darbe anlamına gelebilecek böylesine hassas bir konunun, bazı politikacılar ve basındaki bazı kalemler tarafından hoyratça polemik konusu yapılması da çok üzücü bir durumdur.

Tüm bu hadiselerin müsebbibi olarak (en büyüğünden en küçüğüne kadar) tüm muhalefet tarafından, neredeyse sadece iktidarın suçlanması da üzerinde düşünülmesi gereken bir başka husustur. Tutuklu milletvekillerinin, “AK Parti Hükümeti tarafından mahkemelere yapılan baskılar” nedeniyle tahliye edilmedikleri şeklindeki iddialar karşısında, Hükümet ve AK Parti cenahlarından kayda değer açıklamaların yapılmaması da dikkat çekiyor.

Halbuki, tutuklu milletvekillerinin tahliye taleplerinin reddina dair yargı kararlarında Hükümetin bir etkisinin olması oldukça “zayıf” bir ihtimal olarak görünüyor. Ancak, eğer Hükümet’in bu konuda gerçekten bir dahli yoksa, bunun, bir an önce ve çok daha etkili bir şekilde halka anlatılması gerekiyor…

Başbakan Erdoğan’ın, Türkiye İhracatçılar Meclisi’nin toplantısında yaptığı konuşmada söylediği “Biz, milli irade üzerindeki her türlü vesayete karşıyız” ifadesi, mevcut somut gerçeklik karşısında fazla soyut kalmıyor mu? Öte yandan, bugün akşam satlerinde, MGK toplantısı sonrasında geldiği Meclis’te gazetecilerin sorularını cevaplandırırken söylediği “…. bu tip sıkıntıların olabileceğini bilerek bu adımı attılar. Başka aday mı bulamadılar?” ifadesi ile devamında, “…. şu anda yargının kararı neyse herkes ona saygı duyacak.” demesi de gerilimi azaltıcı bir etki yapmayacaktır.

2007’deki Cumhurbaşkanlığı oylaması ve şu anda gündemde bulunan tutuklu milletvekillerinin tahliye edilmemeleri gibi konular, Türk yargı sisteminin, siyasi alana müdahale ettiğini ve bu hali ile çağın gerisinde kaldığını gösteriyor. Bu arada, Anayasa’nın 79. maddesindeki, “Yüksek Seçim Kurulunun kararları aleyhine başka bir mercie başvurulamaz.” hükmüne rağmen, YSK’nın Hatip Dicle kararına karşı Anayasa Mahkemesi’nde dava açılmış olması da son derece manidar bir girişimdir.

Sürekli olarak, Yargı’nın bağımsız olmadığından ve siyasallaştığından yakınılan bir ülkede, Yargı kurumlarının da bu derece siyasi alana müdahale etmeleri ve hele hele bir de bunu, “militarist” ya da “siyasi” etkiler altında yaptıklarının zaman içinde ortaya çıkması, kamu vicdanında onulmaz yaralar açar…

Etiketler : , , ,

Bu Yazıyı Yazdır Bu Yazıyı Yazdır

Yorum Yazınız

You must be logged in to post a comment.



2007-2012 Bilgi Agi / Turkiye nin Interaktif Kose Yazari Gazetesi

Designed By Online Groups
ÇÖZÜM ORTAKLARIMIZ

bizajans, kent akademisi, sunubank