Yıl 1997, köyde pamuk ekmişiz. Evin tek çalışabilecek olanı benim. Mübârek pederim borçlu, borçtan kurtulmak için akla-hayâle gelmedik şeyler yapıyor. Borçluluk psikolojisi çok ağır bir durumdur. Hele, borcunu vaktinde ödeme gibi saât kıvâmında işleyen bir hassâsiyet mevzûbahisse, durum daha da ağırlaşıyor.
-Yazarlığımın hikâyesi, bir yönüyle, Hz. Âdem Babamızdan kalma, “yâdigâr” dediğim bilgisayarımın serencâmındadır.-
Ben; târihi, senle başlayan ve bitmeyen bir medenîyetim sevgili. Muhabbetimin şeriât hükmü; yâr üstüne yâr sevmeklik recmdir. Ben, şarkî bir şâirim ve şarktan ğarba, şimâlden cenûba şark’ımı sürerim.
Yazı, hasseten şiir, bir duygu-düşünce beyânıdır, müdâhale edilemez! Yazıyı, beğenmeyebilirsin ammâ u lâkin; bu da yazı mıdır! Deme hâkkına sâhip değilsin.
Şiir Bey’e Pulsuz Mektuplar Şiir Bey, şu sıralar pek iyi değilim. Kemiklerim dökülüyor Şiir Bey.
Neti açtım. Deneme ekle butonunu tıkladım, ve yazıyorum… (“Birbirime Girmişim!”i de bu şekilde yaşmıştım) İçimin salıncağında bir bebek uyuyor, kalbimde mışılımtırak sesler.
Adı Devlet, soyadı Bahçeli. Devlet’in Bahçeli’sinde “Olağanüstü Hâl”ler var. Adı bile ürkütücü: Olağanüstü hâl.
Türkiye, Doğu ve Güneydoğu’da iyileştirmeler yaptıkça terör, doğru orantılı bir şekilde artıyor. Garip değil mi? Benzeri bir cümle kurup, demek ki Doğu ve Güneydoğu’da iyileştirmeler yapmamak lâzım hükmüne varan, olağanüstü hâller dileyen ahmâklar da var.
Kadın; latîf, nâzik, nâzenin, nazdâr, nazendâzdır; kadın, kadınlığından vazgeçerse, erkekten daha erkek olur. İncelikten kabalaşmaya evrilir. Erkeğe kaba mı diyorum? Hem evet, hem hayır. Kendi tabiâtında erkek, kaba değildir; lâkin, bir kadının nâriniyetine nisbeten erkeğin etvârı kaba sayılabilir; kadın, ince_incidir çünki.
Yazdıklarıma îtibâr eden biri olmasından değil, sükûnetinden (Yâni bana yazdığı bir çuval yorumdan ben, bunu çıkarmıştım). İşte bu Baş, o makâlemize bir yorum yazdı, tâbiri mübâhtır; sükûnetine, anti-sükûn virüslerin bulaştığını her kelimesiyle gösterdi.
Senin “en”in neden hep tenin? Boyunu, boynundan ibâret mi saydın? Şekle daldın; bedenini, rûhuna yaydın…
Hatice… Babası yoktu, ona “Xeca sêwî ” yâni Yetim Hatça” derler idi. Coğrafyasında babası olmayanın sırtı; mâlı-mülkü, kudreti, söz hakkı da yoktu. Babasızlık; sıcak yemekten mahrûmluk, tâmir edilmemiş damın akması, hor-hâkir görülmek demekti.
Rab teâla’nın yarattığı en kıymetli varlık insândır. O kadar kıymetlidir ki, insânın yaşamını berdevâm etmesi için gerekli olan her şey insân için yaratılmıştır; güneş, insân için; su, insân için; toprak insân için…
Fransa’da yaşayan, ismi Türkçe, soy ismi frenkçe olan bir arkadaş, benim hakkımda bir yazı yazdı. Daha doğrusu beni hedef aldı. Tabiî ki ben de beşerim ve beşer şaşar! Pekâlâ, hatamız, kusurumuz olduğunda bu bize söylenmelidir ki, kendimize bir ayâr verebilelim.
Genelkurmay başkanı değişti. Eskisi, ilk beyânatlarında çok fazla konuşmayacağını vurguladığı hâlde, en çok konuşan başkanlar listesinin zirvesinde yer aldı. Kan damlayan belgeye “kağıt” dedi, Law silahına “boru” dedi. Savaş gemilerinden gürledi durdu.
1 İnanıyoruz… Bir de inandığımıza inansak! 2 Birinin parmağının ağzında olması; bu, onu istediğin zaman ısırabilirsin anlamına gelmemelidir!
1 Sözün özü, öz’ün sözü olmalıdır. 2 Şiir bencildir, kendisinden başka bir şeyi kabul etmez… Ki şiir, şâiri de kendine benzetir, bencilleştirir.
2009 Bilgi Agi / Turkiye nin Interaktif Kose Yazari Gazetesi
Designed By Online Groups